Czego uczy nas samotność?

Samotność jest nam czasem potrzebna. Jednak samo poczucie osamotnienia może być efektem braku znajomości własnych potrzeb i trudnym doświadczeniem. Czego możemy nauczyć się dzięki samotności i dlaczego powinniśmy poświęcić jej naszą uwagę – opowiada Sławomir Prusakowski, psycholog i trener biznesu z Uniwersytetu SWPS.

Skąd się bierze poczucie osamotnienia?

Badanie przeprowadzone na Uniwersytecie Kalifornijskim wykazało, że 76% dorosłych czuje się samotnie. Tak duży odsetek może wynikać z tego, w jaki sposób żyjemy. Ważnym czynnikiem w tym kontekście jest ogromna ilość bodźców, na które jesteśmy wystawieni. Osoby, które są przeciążone informacjami, często są tym tak zmęczone, że w następstwie mają tendencję do wycofywania się z interakcji społecznych. Zaspokojenie potrzeby bliskości jest w takich warunkach mało prawdopodobne – po prostu nie ma ku temu sprzyjających okoliczności. Samotność może być też związana z brakiem przestrzeni na autorefleksję, która umożliwia nam określenie swoich potrzeb i podjęcie odpowiednich działań. Jeżeli wokół nas jest chaos, tłum, to bardzo trudno jest usłyszeć coś, co dzieje się w środku nas. Jeżeli natomiast sami nie jesteśmy w stanie dojść do tego, czego potrzebujemy, to bardzo rzadko odnajdujemy to w relacjach społecznych. Innym zjawiskiem, które może być powodem samotności jest obawa, że nie znajdziemy akceptacji w oczach drugiej osoby. Często lęk przed odrzuceniem jest na tyle silny, że podejmujemy paradoksalny wybór: wolimy samotność niż odrzucenie.

Nauka płynąca z samotności

We wspomnianych wcześniej badaniach podjęto próbę zdiagnozowania tego, co różni osoby samotne od tych, które nie odczuwają bycia samemu w sposób negatywny. Okazało się, że osoby, które nie czują się samotnie charakteryzują się tak zwaną życiową mądrością. Składa się na nią 6 obszarów i związane z nimi codzienne praktyki:

– wiedza o życiu – przyglądanie się mu i uważne doświadczanie go,

– umiejętność zarządzania emocjami – ćwiczenie kontrolowania własnych reakcji na emocje,

– empatia i współczucie – umiejętność przyjmowania perspektywy innych ludzi,

– wgląd w siebie – samotność i cisza sprzyjają autorefleksji, która jest kluczowa do budowania relacji z innymi ludźmi,

– akceptacja różnorodności – akceptując różnych ludzi i różne sytuacje, łatwiej jest nam nawiązać kontakt z innymi,

– zdolność do efektywnego podejmowania decyzji – nie wystarczy rozumieć, że się jest samotnym i nie wystarczy wiedzieć, jakie ma się potrzeby – trzeba zacząć działać.

Rozwijając te cechy, możemy sprawić, że zminimalizujemy nasze poczucie osamotnienia. Samotność będziemy mogli potraktować jako okazję do zatrzymania się, poświęcenia sobie uwagi i nauczenia się umiejętności, które mogą nam pomóc budować wartościowe i silne relacje z innymi ludźmi.

Sławomir Prusakowski, psycholog, Uniwersytet SWPS Wrocław

Czy seniorom wypada szukać miłości?

Fot. ma charakter poglądowy. Źródło swps.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *